شهادت

بمان مادر بمان در خانه ی خاموش خود مادر
که باران بلا مي باردت از آسمان بر سر
در ماتم سراي خويش را بر هيچکس مگشا
که مهماني به غير از مرگ را بر در نخواهي ديد

بمان مادر بمان در خانه ی خاموش خود مادر
زمين گرم است از باران بي پايان خون امروز
ولي دلهاي خونين جامگان در سينه ها سرد است
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه ی اين در
که قلب آهنين حلقه هم،آکنده از درد است

بمان مادر بمان در خانه ی خاموش خود مادر
که باران بلا مي باردت از آسمان بر سر

نگاه خيره را از سنگ فرش کوچه ها بردار
که اکنون برق خون مي تابد از آيینه ی خورشيد
دو چشم منتظر را تا به کي بر آستان خانه مي دوزي؟
تو ديگر سايه ی فرزند را بر درنخواهي ديد...نخواهي ديد...نخواهي ديد...

بمان مادر بمان در خانه ی خاموش خود مادر

که بارن بلا می باردت بر سر...

نادر نادرپور

پ.ن:متن اصلی با چیزی که داریوش اقبالی خونده،یه تفاوت هایی داره.خودت ببین.

حال و هوای گریه هست

وقتی برای گریه نیست

کارم گذشت ازگریه و

فرصت برای خنده نیست

ناخن به سینه می کشم

از روی ناچاری ولی

گویی در این ماتمکده،

احساس دردی زنده نیست

کمتر پیش اومده که تو وبلاگم پیغام شخصی بزارم،ولی خب اینبار لازمه:

1-اولی مربوط می شه به مریم(تو خاموشی،که بخواند؟!).همیشه به من لطف داشتی.ممنون.راهی نزاشتی که منم حرفمو بهت برسونم.نه ایمیل و نه وبلاگت.البته یه ایمیل ازت داشتم که گمش کردم.با این حال بازم ممنون از اینکه همیشه به یادمی.همیشه وبلاگتو می خونم.اون مطلبی رو که یه خورده به من ربط داشت رو هم خوندمش.اما هنوزم در وبلاگت بسته س.

2-دومی اینکه هرگونه آشنایی با شخصی به نام آزیتا بستنی(شاید منظورش باستانی بوده) رو تکذیب می کنم.البته شکی نیست که یکی از عناصره گروهمونه و نسبتاً شناخت درستی از من داره،ولی من هیچ شناختی ازش ندارم.

 اصلاحیه:نا گفته نمونه که بچه ی خوبیه ها!!!چون خیلی به من لطف داره.(اینو الان نوشتم)